Dos cervezas, por favor!

Henk Vinkes

Als tegen acht uur ‘s avonds de bestelling van meerdere cervezas wordt gedaan zit de stemming er goed in bij het tweede team. We hebben kort daarvoor via de wifi-verbinding vast kunnen stellen dat we weer verder zijn uitgelopen op de concurrentie. Amsterdam West heeft in de zesde ronde de titel aspiraties van Oud Zuylen keihard in de gracht gedumpt. Maar we kunnen ons aan de andere kant niet te euforisch gedragen omdat de zorgen om het eerste en het derde team groter worden. Maar sarcastisch als we kunnen zijn wrijven we het er wel in :) Erik kwam met de vraag hoe we het kampioenschap t.z.t. zouden gaan vieren, en kwam zelf al met een mooi voorstel. Paintballen met de andere twee teams als opgejaagd wild! Erik, je mag de organisatie op je nemen.

Want als we nu nog het kampioenschap uit handen gaan geven stel ik per direct mijn teamleiderschap ter beschikking voor de volgende verkiezingen. Ging het dan allemaal zo soepel deze ronde dat we nu al zo als overwinnaars denken? Via via wisten we al dat Caïssa 4 deze ronde de opstelling lastig voor elkaar kon krijgen. Dat resulteerde erin dat bij de andere wedstrijd er twee spelers minder werden opgesteld. Dus we moesten er optimaal gebruik van zien te maken. En dat hebben we zeker gedaan, en dat sommige spelers het somber inzagen was niet nodig. Als je het gemiddelde bekijkt hadden we 150 ELO-punten meer. We maakten ons op voor een middagje schieten!

En de eerste die daar op niet mis te verstane wijze gehoor aan gaf was de jarige job Maarten Beekhuis, hij speelde tegen Evert-Jan Straat. Nog voor de tiende zet had Maarten in de Franse opening er een pion tegenaan gegooid en liet hij de pluspion moederziel alleen op d4 staan. En alle Boze witte stukken keerden zich tegen deze zielige pion die gedoemd was uiteindelijk het loodje te leggen. Toen de tijd daar was om het houtje weer terug te vorderen had Maarten al meerdere stukken gemobiliseerd voor een verwoestende aanval. Tegenstander Straat liet zich wel heel makkelijk de kaas van het brood eten, maar dat doet niks af aan de mooie manier waarop Maarten de aanval afsluit. Na 22 zetten was het eerste punt van de middag binnen, en kon hij taart aansnijden.



Maar we mochten er niet lang van genieten, want zo snel als dat we op voorsprong kwamen stond het ook al weer gelijk. Mark Brussen trof een tegenstander die het hem de hele middag alleen maar lastig heeft gemaakt. Of heeft hij het zelf over zich afgeroepen, denk het niet. Stef van Haaren had vanaf de opening het beste van het spel, en de c-lijn was daar de beslissende factor. Mark had de a- en b-pion wel ver vooruit gespeeld maar die distantieerden zich op die manier alleen maar van de strijd die achter hun rug werd uitgevochten. Zoals gezegd was het de c-lijn die beslissend was in deze partij, alles kwam via deze lijn naar binnen en Mark kon alleen maar toekijken. En toen hij zag dat of de loper op c7 geslacht zou worden, of dat de toren op c8 het laatste oordeel zou vellen was het tijd om op te geven.

Maar nog geen minuut later kwamen we hoppatee(!) weer op voorsprong en dit keer gaven we die niet meer uit handen. Freddie van der Elburg combineerde tegenstander Bödicker helemaal van het bord. Hollands, uiteraard, wie kan hem daarmee vloeren, de teamcaptain deed laat op de avond verwoede pogingen ;-) Maar goed, dat was onder het genot van meerdere biertjes. Deze partij zag een opmerkelijke opmars van de witte h-pion, wat resulteerde in een wijd open h-lijn. Het ziet er op zich vreemd uit, alleen dat zijn tegenstander achterloopt met de ontwikkeling van stukken. Intussen heeft Freddie de cavalerie al op pad gestuurd, en die wordt geen strobreed in de weg gelegd. Het feest begint met slaan op g3 en dat levert binnen de kortste keren al twee pionnen op. Dan moeten de gelederen nog even gesloten worden tegen een wulps rondhuppelende witte dame. Maar als die een emmer ijsklontjes over zich heen krijgt en tot de orde wordt geroepen is de winst binnen. 2-1 voorsprong en geen vuiltje aan de lucht.

Want de dolle tien minuten hebben nog meer in petto. Thomas weet een avontuurlijke gespeelde partij soepel tot winst te brengen. Robert Jan Schaper werkt daar natuurlijk wel aan mee, door in te gaan op de verwikkelingen die Thomas uitlokt. Uiteraard staan we aan de zijkant toe te kijken en mompelen dat er wel weer een Thomas-trucje uit de zonnebril getoverd gaat worden. In het middenspel heeft Thomas een toren plus pion ingeruild voor twee paarden, en die gaan als dolle stieren hinnikend naar de overkant. Zwart is zo druk met het counteren van al die vervelende dreigingen dat hij zelf niets kan ondernemen. Op afstand een schaakje geven is alles, want de torens hebben het al druk genoeg. Het is duidelijk dat het allemaal geen zin heeft, Schaper weet de ongelijke strijd nog wel even te rekken, maar geeft de partij na de 41e zet van Thomas op. Hij is weggecombineerd.

Het volgende biertje is voor Martin die voor zijn gevoel met een mindere stelling aan het spelen was. Maar dat bleek niet zo te zijn, misschien tot ongeveer de 20e zet, daarna echt niet meer. Bert Westera was iets van een aanval aan het opbouwen maar een echte dreiging zat er niet in. Net als bij de partij van Thomas werd ook hier een toren met pion ingeruild voor twee lichtere stukken. Later op de avond in Sam-Sam liet Martin met veel plezier zien wat voor geniepige zetjes hij had gedaan om het spel van zijn tegenstander te ontregelen. Een van die zetten was e5-e4, daar genoot hij enorm van, en dat haalde al een angel uit het witte spel. Langzaam maar zeker begonnen de zwarte stukken samen te werken en wit kon niets ander doen dan in de verdediging gaan. De twee witte torens waren zover uit elkaar geslagen dat er van enige samenwerking geen sprake meer kon zijn. De een moest de koning beschermen, en de andere toren probeerde onrust te zaaien. Maar geen van beide taken kon met verve worden uitgevoerd. Uiteindelijke kon Martin een van zijn meest bejubelde zetten doen, tenminste hij juichte het hardst: 40…Tb8. We zullen het cynische commentaar achterwege laten, kenners weten wel hoe het er aan toeging. Dat was de beslissing in de partij, de paardvork was een detail. En het vierde punt was binnen.

Diverse jaren was Cees Visser actief in het Apeldoornse schaakleven, maar zette die carrière voort in Amsterdam. Maar dan komt het natuurlijk voor dat je weer eens terug mag naar je roots, en zo geschiedde het dat hij tegen Henk Eleveld vandaag aan de andere kant van het bord zat. Of hij daar veel plezier aan beleefde betwijfel ik, want Henk maakte het hem vanaf het begin aan lastig. Wie de grotere kennis van het Slavisch heeft laat ik in het midden, maar Henk hield met “kleine” zetjes zwart wel bezig. En al dat gepriegel moest natuurlijk wel een keer wat opleveren. Het eerste was de tijd die in het voordeel van Henk Eleveld begon te groeien, en daarna een positioneel voordeel met diverse dreigingen. Cees Visser probeerde nog met een dubbele vrijpion voor onrust te zorgen maar het was een loze dreiging. De enkele vrij a-pion gaf de doorslag, promotie was niet tegen te houden. Hij had nog wel een kans om de partij gelijk te houden maar de tijd nekte hem. Dat hij bij het uitvoeren van de 40e zet door de vlag ging was een detail, kort daarvoor had Cees Visser zijn stelling zelf om zeep geholpen met De2.

Daarmee was de winst definitief binnen met nog twee partijen aan de gang. Het duurde ongeveer een uur nadat Henk had gewonnen voor het volgende punt kon worden genoteerd, want Erik Smit wilde (moest) een klein voordeeltje koste wat het kost tot winst voeren. Maar hij moest er wel voor zwoegen: tegenstander Van Duijn wilde stug verdedigend maar niet capituleren. Erik had intussen wel een pion gewonnen maar die was niet direct beslissend voor de partij. En zo bleef het lange tijd schuiven en schuiven, en zetjes doen, en drinken halen, en noteren, en weer eens een zet doen, etc. etc. Tot Erik het tijd vond om in actie te komen tegen pion a7. Die was achtergebleven bij het zwarte remiseplan en ging hem nu de kop kosten. Want in de gretigheid om de pionnen weer terug te winnen ontkwam zwart er niet aan de toren in te leveren tegen de loper. En daarna was de partij beslist, de zwarte koning werd in het nauw gedreven, de loper werd buitenspel gezet. Dat kun je wel aan Erik overlaten. Hij genoot zichtbaar van deze nette technische uitvoering van het eindspel.


Goed we kunnen het licht uit doen want de wedstrijd zit er op, de winst is binnen, stand 6-1… Och ja, da’s waar ook, het totaal moet acht zijn, wie is er dan nog bezig? Even zoeken, waar zit ie nou ook al weer, ah gevonden: Marcel speelt nog. Volgens mij gaf Martin wel een mooie omschrijving van deze partij: een zeeeeer lange strijd waarvan je al wist dat het uren geleden ook al remise had kunnen zijn en was. Maar ik geloof dat Marcel er niet zoveel plezier aan beleefde want al eerder in deze competitie wist hij weinig tot niets te bereiken. En een tegenstander die maar geen fout wil maken. Soms zit het mee, soms zit het tegen. Simpel samengevat werd het evenwicht in deze partij nooit verstoord, en de remise was daarom de enige en meest terechte uitslag.

En dus kwamen we weer een stukje dichterbij het kampioenschap. De voorsprong is nu vier matchpunten en een heleboel bordpunten. Het kan dat we zelfs na de volgende ronde al kampioen zijn, maar omwille van de dan afwezige Martin gaan we dat natuurlijk niet doen. Die opdracht geven we aan de andere teams in deze klasse, want we willen die triomftocht in de volgende thuiswedstrijd vieren.

Alle partijen in pgn

Plaats Delict

Henk Vinkes

Hoorn, 11 december 2010, een misselijkmakende gebeurtenis in de annalen van Schaakstad Apeldoorn... Het schokkende voorval dat destijds plaatsvond is nooit in de openbaarheid gebracht omdat het verstrekkende gevolgen heeft gehad voor de betrokkenen. Als teamleider had ik aangifte kunnen doen, maar vreesde represaillemaatregelen door de destijds heersende Utregse Hells Rebbels. Maar nu we op 2 november 2013 terugkeren naar het plaats delict moet het toch maar verteld worden, omdat het anders zijn eigen leven gaat leiden.

Wat gebeurde er toen: veelpleger M. van D. haalt weer eens zijn alom gevreesde chocomel/slagroomgrap uit. Slachtoffer (liever niet bij naam genoemd), dus voor het protocol noemen we hem Beer. Het genoegen dat Van D. ervoer omdat het weer eens gelukt was, deed de omstanders gruwelen. Maar op aanraden van de vele getuigen kon M. van D. zijn taakstraf niet ontlopen en werd hij naar een heropvoedingskamp gestuurd in de hoop dat de strenge tucht hem op andere gedachten zou brengen. Dat kamp was helaas voor hem gesitueerd op het ver van zijn woonplaats gelegen Rhodomel, alwaar hij lange tijd heeft moeten zitten brommen. Daarna is hij in een soort beschermingsprogramma opgenomen en heeft hij zijn naam veranderd in Martin van Dommelen. Om hem toch weer iets van een sociaal leven te geven is hij opgenomen in het tweede schaakteam van Accres Apeldoorn. Hij is daar naar mijn mening zeer liefdevol in opgenomen.

En dus bracht ons de tweede wedstrijd van het seizoen Hoorn, waar we al diverse matches hebben uitgevochten. Alleen is deze wedstrijd in een lagere klasse dan de voorgaande wedstrijden. Voordat we de parkeerplaats ook maar enigszins mogen betreden, worden we door een politie-escorte tot staan gebracht. Zouden ze eventueel op zoek zijn naar die ene persona non grata die Hoorn ooit heeft bezocht? En dat op een druilerige zaterdag in het pittoreske Hoorn, waar de Blokker, Bart Smit en lokale supermarkt Deen druk bezocht worden. De door de wolgeverfde ambtenaar in functie wachtte totdat we zelf actie ondernamen, de ramen snel geblindeerd, anders hadden we daar nu nog staan wachten op het verlossende woord van deze agent. Dus dan zelf maar oprijden, en toen kon de beste man niets anders doen dan ons doorlaten.

Na de gebruikelijke plichtplegingen hadden we zowaar de gelegenheid om een zeer zeldzame teamfoto te maken waarbij alle spelers acte de présence gaven, zo vaak lukt dat nu ook weer niet. Maar deze gaat sowieso opgeslagen worden in of op de CLOUD dan wel de archieven van Schaakstad Apeldoorn. Ook deze wedstrijd spelen we in de opstelling die we de eerste ronde al hanteerden. De spreuk "never change a winning team" hoeft nog niet van stal gehaald te worden, het toont meer de vastberadenheid om de tegenstander te provoceren dat we niet hoeven te schuiven met de bordvolgorde. Kom maar op.

Tijdens de wedstrijd maak ik al wat notities, dat scheelt de volgende zondag weer om een lang verslag te moeten schrijven. Wat is er na zo’n anderhalf uur te zeggen van deze match. De hoop (verwachting) is dat sommige spelers hun vorm wel of niet meenemen van de trip naar Rhodos. Van Marcel Boel hoop je dat hij alle slechte zetten en inzichten via het vrachtluik in de Middellandse Zee heeft gedumpt. Freddie daarentegen speelde daar op een soort machine iets degelijker en zal het geluk hopelijk op het schaakbord consolideren. Maar de absolute held voor ons tweede team was die week natuurlijk de hierboven al uitgebreid besproken Martin. Grootmeesterlijk verdedigde hij daar de Apeldoornse kleuren en die vorm verdwijnt niet zomaar. Op zich kunnen we hier al drie punten tellen. Thomas speelde in Hoogeveen en ook hij slachtte daar toch nodig gerenommeerde tegenstander. Weer een punt erbij? Wachten wat de middag brengt.

Dat het toch allemaal maar gebaseerd is op hoop blijkt na 3½ uur spelen. Binnen een half uur staat er opeens een 4-1 voorsprong op het bord. Maar niet volgens de verwachting zoals die hierboven geschetst wordt. Wel is het Thomas die als eerste eenvoudig de winst binnenhaalt. Volgens de boeken speelt hij de Sozin aanval van het Siciliaans. Lange tijd gaat het gelijk op, met het enige verschil dat Ardjan Langedijk veel meer tijd verbruikt. Thomas bekijkt het allemaal relaxed vanaf de zijkant, maar komt langzaam maar zeker in een betere stelling terecht, wint een pion en begint de aanval op de witte koning. Een nogal zenuwachtig heen en weer flipperende toren weet niet wat hij wil en geeft zich maar op tegen een paard. Thomas heeft dan ook nog een paar pionnen die het potje wel heel snel afmaken, ze breken de hele witte stelling totaal af. Een “verwachte” overwinning.

Niet veel later steekt Erik ook de vredespijp aan, nergens is er doorgang te vinden. Dus waarom oeverloos manoeuvreren terwijl je weet dat je toch niets kunt bereiken. Het scenario herhaalt zich de laatste wedstrijden wel vaker, en het team hoopt dat Erik het schaakvuur weer in de hersenen krijgt en flitsende overwinningen gaat behalen. Hij zal dan zeker getrakteerd worden op een Big Mac, mochten we daar ooit weer een culinaire hoogstandje beleven.

En dan is het binnen de kortste keren ook al remise aan het eerste bord bij Marcel. Hij heeft niets dan een vervelende week achter de rug in Rhodos wat betreft het schaken, maar de andere geneugten zijn zeker niet aan hem voorbijgegaan. Om weer iets van schaakglorie in ere te herstellen zou Ron Deen mee moeten werken, maar geen van beide partijen weet iets te bereiken. Als de meeste stukken zijn afgeruild heeft Marcel een pion moeten inleveren. Gelukkig voor hem is de stelling dat al zo vereenvoudigd dat de remise snel getekend wordt. De nare smaak moet dan de volgende wedstrijd maar worden weggespoeld.

Dan de gerehabiliteerde held van Rhodos die zijn zegereeks hier weer voort wil zetten. Ook hij moet toch nog terug komen op het voornoemde voorval maar weet dat hij nu in de gaten wordt gehouden. Geïnspireerd door de grootse chocomel mok die er in Hoorn te vinden is gaat hij de partij in. De hoofdvariant van Caro-Kann komt op het bord, dus is het afwachten waar de doorbraak zal plaatsvinden. Na verloop van tijd wordt zijn tegenstander soepeltjes om de tuin geleid door middel van de Griekse Sirtaki, die Martin gracieus uitvoert. Wie had dat ooit kunnen bevroeden na zijn jeugdige escapades. Abel Romkes probeert nog een paar leeggegeten borden met Gyros kapot te gooien maar als de huisbaas hem erop wijst dat ze 's avonds nog een diner dansant hebben, staakt hij de strijd.

Maarten Beekhuis bedient zich deze keer van het Wolga-gambiet. Ik heb altijd het idee dat je in deze opening donders goed moet opletten dat je als witspeler de rokade niet ontnomen wordt. Maarten weet Joseph Molenaar tot veel nadenken te dwingen omdat er veel dreiging van zwart uitgaat. Het kost hem veel bedenktijd. Maar die bedenktijd benut op zich wel goed omdat Maarten niet echt voordeel weet te bereiken. Maar dan - uit het niets - wordt hij op zijn wenken bediend door een alles beslissende blunder van wit. Boem, en ene loper gewonnen, partij over.

Het is dan 4-1 in ons voordeel en een halfje is genoeg voor de matchwinst. Maar dat blijkt een zware dobber te zijn. Freddie had zijn partij al kunnen beëindigen (remiseaanbod), maar weet zich in de nesten te werken en strijdt nu voor remise. En zijn tegenstander is geenszins van plan daaraan mee te werken. Mark Brussen snapt ondertussen niet waarom zijn tegenstander zoveel moeite heeft om een winstplan te vinden. Henk Eleveld strijd met een pion minder ook om remise. Het zijn lastige maar toch ook spannende momenten. Maar ach, we zijn vroeg begonnen aan de wedstrijd en zijn waarschijnlijk op tijd thuis… dachten we.

Natuurlijk moeten eerst de laatste drie partijen klaar zijn, en dan liet nog wel even op zich wachten. De partij van Mark is de eerste die voltooid wordt en krijgt niet de verwachte uitslag. Verlies was al ingecalculeerd maar als je tegenstander niet wil winnen moet je daar ook niet over in zitten. Erik van Tooren had de hele partij een duidelijk overwicht en breidde dat gestaag uit naar een totaal gewonnen stelling. Totaal gewonnen was het nog meer toen na de tijdnoodfase Mark een toren moest geven om niet omver te worden gelopen door promoverende dames. Het gaat nergens om, zegt Mark tegen mij. Tja, daar is niets aan gelogen. Maar als je spoken ziet en geen winstplan kunt vinden, moet je het ook maar voelen. Tig keer kan Erik het afmaken, maar hij laat Mark gewoon met de koning binnenwandelen. Hij vraagt dan nog even of het genoeg is voor de matchwinst en geeft dan maar eeuwig schaak. Uiteindelijk blijkt het dan om de winst in de wedstrijd te gaan, toch wel nuttig zo’n remise.

Henk Eleveld speelt tegen Sjors Broersen een lange partij die bijna verkeerd afliep. Maar zoals hij het zelf al liet weten, was het allemaal onder controle. In het middenspel laat hij zich een pion ontfutselen en moet daarna zorgen om het allemaal niet uit de hand te laten lopen. Via een strakke operatie op de koningsvleugel weet hij daar de nodige onrust te veroorzaken. Maar hij moet het wel nauwkeurig spelen want voor je het weet laat je je toren insluiten en is de partij over. De witte h-pion gaat in sneltreinvaart naar voren en zorgt voor het broodnodige tegenspel. Als dat is opgelost blijft er een paard tegen loper eindspel over, dat ondanks de plus-pion voor zwart niet te winnen is. Zoals Henk al zei, het was remise!

En als laatste speelde toen Freddie nog zijn potje, maar - zoals wel vaker in de competitie gebeurt - was hij weer eens niet tevreden. Soms is het gewoon net alsof je op een paar knoppen drukt en komt de winst vanzelf naar je toe, en laat je je hele team meegenieten. Maar vandaag drukte hij net niet op de juiste knoppen waardoor de frustratie alleen maar toenam. Tja, dat ene veld verder zou beter geweest moeten zijn, maar geef je tegenstander dan ook niet de mogelijkheid om je huiskamer binnen te wandelen. Hij gaf zijn “goede” loper tegen die slechte zwarte. Daarmee zwart helpende de nodige dreigingen op de slaapbank neer te leggen. Het was allemaal net binnen de perken te houden, een misgreep en het humeur was nog meer uit zijn geweest, en in die “winst” hadden we dan ook allemaal mee mogen delen. Er was nog een moment van glorie in het verschiet maar dat zou nu door mij zand in de ogen van Freddie strooien zijn. Dus alleen op zijn verzoek zal ik dat aan hem voorleggen, gelukkig kan ik mij dan nog altijd op mijn gebrek aan inzicht beroepen. Voor een Palmpke houd ik mijn mond ;-)

Zo eindigde de wedstrijd als een gedeeltelijk gelukkige overwinning, op het eind was het toch nog wel even spannend, maar in de wil om geen partij te willen winnen voor Caïssa-Eenhoorn kwam de winst makkelijk onze kant op. We waren op tijd klaar door het vroege aanvangstijdstip. Dat is altijd wel lekker want dan kun je vlot terug naar huis, maar in de spirit van het team brachten we nog even een bezoek aan de Grote M. Daar consumeerden wij diverse hoogstandjes van het Hoornse culinaire ensemble, en dat in het bijzijn van de complete Hoornse Kinderverjaardagenfestiviteiten die waarschijnlijk allemaal op dezelfde dag daar waren gepland. Onze planning om lekker op tijd thuis te zijn werd daarna diverse malen gedwarsboomd door een heel leger wegwerkers dat ook alles op die dag rondom Amsterdam gepland had. Daarbij optellend de nodige ongelukken die ongepland op ons pad kwamen, werd het uiteindelijk toch nog een latertje voor ons allemaal. Maar we waren kwamen wel thuis met een overwinning, en wat later op de dag bleek, ook als koploper. We zullen er alles aan doen om die koppositie niet meer af te staan.

Alle partijen in pgn

Contractbesprekingen

Henk Vinkes

Het is vroeg in de morgen als Rien Bos wordt opgetelefoneerd door de voor die dag voorziene wedstrijdleider Paul Peters. De mededeling is simpel: ik ben ziek en kan dus niet komen. Rien, die nog half in coma ligt, moet het eerst eens tot zich laten doordringen wat de consequenties zijn van wat de beste man hem nu net verteld heeft. Waar ben ik: in bed, o.k. Het is zaterdag, hmmm dus een vrije dag, oh nee: vandaag is er KNSB-competitie met die lui van Accres. Gaaaaaahaaaaaaaap. Lastige mensen allemaal, die schakers... Wat moet ik nu doen, beschuitje, koffie, bordje Brinta, wassen of aankleden in welke volgorde dan ook. Aaah, telefoon. Het is ome Koos Stolk: de WL (vaktaal voor wedstrijdleider) is ziek en komt dus niet. Ja ja, daar was ik ook al van de op de hoogte gebracht. Maar we hebben geen vervanger zegt Koos. Nou, dat is dan mooi, want die jongens kunnen best wel eens handig zijn in lastige situaties. Het zij zo, en nu koffie, of was het nu eerst Brinta...

Maar die wedstrijdleider zou dus ook zijn taken moeten volbrengen bij de wedstrijd van het tweede team die in alle glorie op Caïssa stond te wachten. Aan de andere kant biedt dat natuurlijk perspectieven in een aanstaande lastige wedstrijd. Hoe kun je daar op legale en misschien illegale manier misbruik van maken? Tja, want wie is er dan verantwoordelijk? Teamleiders en diverse spelers van Accres bedenken zeer snode plannen om de wedstrijd koste wat het kost voor ons gewonnen te laten worden. Sommige ideeën zijn om de lastige zetten voor onze spelers ongeldig te laten verklaren, is toch niks mee? Terug met die pion! Ben je nu helemaal een haartje betoeterd, je gaat toch geen gemene pionzetten doen, ook al is dat in je eigen voordeel! Wedstrijdleider: Ja? Die speler heeft de bedenktijd overschreden. Antwoord van de die dag dienstdoende invallende WL (Rien Bos): Sorry, ik kan geen klok kijken... Tja, dat is overmacht hoor, hebben wij weer, een WL die geen klok kan kijken. Maar ja, doorspelen! Het is allemaal niet echt gebeurd die dag, behalve dat de wedstrijdleider inderdaad ziek was en dus Rien Bos zijn autoritaire kwaliteiten moest aanspreken om als Super WL boven alle teams te staan. En dan ook nog teamcaptain moest zijn. Terwijl hij na afloop, denk ik, liever alleen wedstrijdleider was geweest.

Dan onze wedstrijd: de volgende belangrijke in een serie van drie, en weer ging het net niet goed. Na twee gelijke spelen die beide net zo goed andersom hadden kunnen eindigen, kwam nu Caïssa 2 op bezoek. Caïssa is on a Mission de laatste paar ronden, alleen weten ze zelf niet waar het zal eindigen. Temeer omdat zij nog een paar lastige tegenstanders krijgen waar ze toch wel een beetje huiverig voor zijn, het zal blijken en dat maakt de kampioensstrijd in de klasse nog zeer interessant! Uiteraard werden de opstellingen ruim van te voren aan elkaar getoond, want we hadden niemand anders die ze voor ons kon bewaren, en R.B. was WL van de tegenstander.

Waar te beginnen met de partijen, in chronologische volgorde lijkt me de beste optie want dat geeft het beste de ontbrekende spanning aan die deze wedstrijd met zich meebracht. Want het is al vrij snel duidelijk dat we een lastige middag tegemoet gaan, en toch had het net niet in tranen hoeven te eindigen of zou dat te optimistisch denken zijn. Na verloop van tijd is het Erik die vraagt of hij remise mag aannemen, maar hij heeft zelf het voorgevoel dat doorspelen misschien beter is. Waren we daar nu maar een keer niet op afgegaan en hadden we het maar aangenomen. Want bij de meeste borden hebben we het lastig, en de eerste die daarbij het onderspit moet delven is Harrie de Bie. Na ongeveer twintig zetten probeert hij zich iets los te wrikken uit de omsingeling van het witte paard, maar vindt daarna net niet de juiste voortzetting om de stelling gelijk te houden. Paul Schipper weet daar snel en handig gebruik van te maken, en als Harrie daarna nog een paar steken laat vallen is het pleit snel beslecht. Er valt niets op af te dingen. 1-0 achter.

Nikolai had de twijfelachtige eer aan te mogen treden tegen Hugo van Hengel, die voor deze partij nog ongeslagen was en met 6 uit 6 een behoorlijke reputatie aan het opbouwen is. Ik denk dat Nikolai er niet eens van op de hoogte was, en dat hij zonder schroom zoals altijd de strijd volop aanging. Zo’n twintig zetten lang houdt Nikolai de gelederen goed gesloten en moet de topscorer maar bewijzen waarom hij die voorlopige eretitel in zijn bezit heeft. Maar Nikolai laat zich verleiden de stelling open te gooien, iets wat op den duur toch wel zal gebeuren, maar nu komt er heel vervelend een toren de witte stelling binnenwandelen. Dat hoeft op zich geen ramp te zijn, maar ik denk dat hij zich daar teveel mee heeft bezig gehouden deze te veroveren, zonder er daarbij rekening mee te houden dat de strijd zich verplaatste naar de witte koning. Want die kwam opeens toch wel onder schot te liggen van een paar slim samenwerkende zwarte stukken. Een passieve koningszet zette de zwarte motor in gang, en vanaf daar was deze stinkende diesellocomotief niet meer te stoppen. Een ruil van de dame tegen allerlei andere zwarte stukken deden het tij niet meer keren. 0-2 achter en niet echt uitzicht op beter, hadden we nu toch maar de WL omgekocht!

Was het dan alleen maar kommer en kwel voor de tijdcontrole? Nee, natuurlijk niet, want wij hebben natuurlijk de onnavolgbare, de elke wedstrijd boven zichzelf uitstijgende, het absolute miskende talent in zijn leeftijdsklasse, maar helaas nooit doorgebroken, niemand anders en niemand minder dan Martin van Dommelen... En waarom moet dit nu weer zo overdreven aangekondigd worden, denkt u? Nou, het zijn namelijk zijn eigen woorden, tenminste zo zei hij het ongeveer. Wat was het geval, Martin won deze partij, en dat moet ik eerst even zeggen, op uitstekende wijze. Via een redelijke gewaagde partijopzet wist hij al vrij snel in de partij een behoorlijke voordelige stelling te bereiken. Als ik het goed heb gezien is er maar één stuk van zwart serieus over het midden van het bord gekomen, maar toen was het al veel te laat. Martin bleef maar dreigingen creëren, zwarte stukken aanvallen, en meer van die irritante zetten doen. We hebben overwogen om Martin tot een beetje vredelievendheid te manen, maar dat bij nader toch maar niet gedaan. Toen zwart stukken ging verliezen was ook hier het pleit beslecht. Nadat de hele wedstrijd was afgelopen stonden we nog even met zijn allen te praten, over een eventueel kampioenschap dat misschien niet gehaald zou worden, of misschien wel. De tijd zal het leren. Maar Martin vond toch van zichzelf dat hij de 2e klasse ontgroeid was. Nu spreekt zijn score op dit moment van schrijven wel Boekenweekdelen, maar we wilden het hier toch maar bij laten, verder geen commentaar. Dus als straks dat gezeik weer begint met de contractverlengingen denk ik dat Martin abnormale salariseisen gaat stellen. Ik denk dat we hem dan toch niet meer kunnen behouden voor ons team, hij is nu eenmaal de ster van het team. Dus bij dezen doen we Martin alvast in de aanbieding, en het team dat met een redelijk bod komt zal serieus in overweging genomen worden bij de transferbesprekingen. Als hij natuurlijk bij ons wil blijven zullen we daarover gaan onderhandelen. Wanneer sluit die termijn?

Als ik in de loop van de middag de zaal inkijk, zie ik Erik uitgebreid gapen, en of de oorzaak daarvan de partij was of dat het nachtleven zijn tol begon te eisen is me niet helemaal duidelijk. Als ik Erik na verloop van tijd komt melden dat hij remise aangeboden heeft gekregen, is er iets van de slaapverwekkende middag duidelijk. De partij is gewoon saai, er gebeurt niets en hij legt de oorzaak gewoon bij zijn tegenstander, die totaal niets doet om leven in de partij te krijgen. Nu kun je natuurlijk zelf wel voor actie zorgen, maar als je dan rechtstreeks het mes inloopt heb je daar ook niets aan. Maar Erik ziet ook dat het in de hele wedstrijd niet echt loopt, en besluit na overleg toch nog maar door te spelen. Helaas blijkt dit een verkeerde inschatting, hadden we die remise toch maar geaccepteerd. Want Erik doet naar eigen zeggen daarna alleen maar foute zetten en tja, dan weet je al wat daarvan gaat komen. De pionnen vallen net zo snel als dat de witte stelling in elkaar stort. Gedesillusioneerd geeft Erik de partij op, het was erg frustrerend.

De partijen die Thomas tot nu toe voor het 2e team heeft gespeeld hadden soms een grillig partijverloop. O.k., die partij tegen Sadler zullen we buiten beschouwing laten, die man is gewoon te goed. Maar er waren een paar partijen waarbij Thomas net te weinig geconcentreerd leek om het overtuigend af te maken. Dus vond Daddy Marco het wel eens tijd voor een peptalk, en die kreeg hij dus voor de wedstrijd. Het zal zeker geholpen hebben, alleen later in de week gebeurden er toch vreemde dingen in het Beerdsen-kamp tijdens de interne competitie, maar dat is bijzaak. Het was nodig dat hij deze zaterdag er de kop goed bij hield, want tegenstander Narings zou waarschijnlijk geen steken laten vallen. En dat deed hij ook. Niek Narings probeerde van alles om Thomas te breken, maar deze wist alles goed te verdedigen. Toen die aanvalsgolf over was, nam Thomas het initiatief over. Onder druk van de tijd kwam het witte paard behoorlijk van het paadje af en werd het punt van aanval. Uiteindelijk was deze niet meer te redden en konden we de score weer een iets redelijker aanzicht geven.

2-3 achter maar het vooruitzicht was niet florissant, we moesten echt hopen op een wondertje. Want Maarten werd nog net niet helemaal onder de voet gelopen, maar het zat er dicht bij. In een Konings-Indische partij ging wit wel heel stevig in de aanval op de koningsvleugel, en geef hem eens ongelijk, de stelling leende zich ervoor. Wit had totaal niets te duchten van de zwarte stukken die de koning in de steek lieten. En dus was het prijsschieten. Als je die stelling op het bord ziet, is het een apart gezicht. Er staan voornamelijk witte stukken in de buurt van de zwarte koning, en dat klopt niet volgens de huidige fatsoensnormen; weer vergeten steekpenningen aan die WL te geven. Met een paar mokerslagen werd de stelling van Maarten om zeep geholpen, het maximaal haalbare voor ons zou een gelijkspel zijn.

Maar de moeizame middag begon zijn tol te eisen. Het bleven stugge gevechten, zo ook bij Freddie die we aan het eerste bord hadden gezet. Ivo Timmermans hield de stelling zonder noemenswaardige zetten ruim binnen de remisemarge, het was immers Apeldoorn dat het initiatief moest nemen om de achterstand recht te zetten. Toch wist Freddie tegen de tijdcontrole wel iets van een voordeel te bereiken. Maar zo snel als hij het had vergaard, gaf hij het ook weer weg. En zoals altijd gebeurde dat weer precies op de 40e zet. Daar gaf hij zijn belangrijke g-pion weg tegen dat miezerige e-pionnetje van wit, rotpion, ga je lopers pesten in plaats van onze eerste-bordspeler! Maar als hij die niet had weggegeven was het nog maar de vraag of het genoeg zou zijn geweest voor winst. In ieder geval zou het wel wat meer kansen hebben geboden, want nu verzandde de stelling in een bloedeloze remise. Een gefrustreerd "sorry" tegen mij van Freddie was niet nodig omdat sommige wedstrijden nu eenmaal zo lopen. Het betekende wel de eerste nederlaag van het seizoen en geen koppositie meer.

Als laatste speelde Marcel Boel aan het tweede, en ook dit was een stugge, langzame partij. In de geest van de wedstrijd moest ook hier alles uit de tenen gehaald worden, want het ging allemaal niet zo soepel. De hele partij ging het gelijk op en de tijdnood was zoals andere partij scherprechter. Maar Marcel had het voordeel dat hij het niet was met de tijdproblemen. Als er te weinig tijd is zie je vaak dingen niet, maar als je het geluk aan jouw kant hebt, ziet je tegenstander dingen ook niet. Het ziet er allemaal gevaarlijk uit, want de witte koning staat vol onder vuur van dame, toren en pion. Gelukkig weet Marcel zich los te wrikken en kan hij zwart ertoe dwingen dat de toren verplicht de loper moet blijven dekken. Toch gaat het bijna fout als Marcel 37.Dd6 speelt, na Lf4 kan hij het wel vergeten. Maar Hajo Dolles ziet het niet (Marcel ook pas een zet later) en loopt het allemaal goed af. Nog even een zetherhaling om de tijdcontrole te halen en daarna langzaam maar zeker het voordeel uitbreiden. Het dame-eindspel is nog wel tricky en lastig te winnen, maar met secuur spel en weer tijdnood voor zwart weet Marcel de uitslag een redelijke aanblik te geven.

Na een uitstekende start van het seizoen hebben we toch een nederlaag moeten incasseren. Kondigde dit zich al aan na de twee gelijke spelen of was Caïssa gewoon te sterk? Wij hoeven zeker niet onder te doen voor Caïssa, want als we de partij van Erik gelijk remise hadden gegeven hadden we voor de derde keer een 4-4 op de tabel gezet. Dat is napraten maar het toont wel dat de krachtsverschillen klein zijn. Is de hoop op een kampioenschap nu vervlogen? Nee, zeker niet: het verschil is maar één matchpunt met de koplopers, en die kunnen ook zomaar weer een misstap begaan. Amersfoort heeft op het oog het lichtste programma, en Caïssa maakt zich vooral zorgen voor de wedstrijd tegen AAS. En wij? Wij gaan de strijd zeker niet uit de weg, als er maar één team een fout maakt, staan we er gewoon weer tussen!

Foto's ronde 7