Terug naar de eerste klasse

Nico Zwirs

Nadat we ons de afgelopen drie seizoenen plaatsten voor de Europa Club Cup, hadden we ook dit seizoen weer hoge verwachtingen. In het eerste persbericht van het jaar spraken we zelfs de ambitie uit om voor het kampioenschap te gaan. Het liep echter allemaal net ietsjes anders. Na een nederlaag in de eerste ronde volgde een dikke overwinning in de tweede ronde (de grootste overwinning van het seizoen, helaas krijg je daar geen prijs voor), maar daarna ging het weer snel bergafwaarts. We verloren keer op keer, speelden nog een keer gelijk en moesten vrezen voor degradatie. Voordat de laatste ronde gespeeld was, gingen we al uit van degradatie. BSG, dat één matchpunt boven ons stond, moest tegen de laatste plaats, Dr. Max Euwe, dat puntloos onderaan stond. Daarbij kwam dat de door Robert Ris (BSG) en Frank Kroeze (kopman Dr. Max Euwe) vooruit-gespeelde wedstrijd in het voordeel van Robert was beslist. Wij moesten tegen LSG dat afgelopen jaar gepromoveerd was, nadat zij in het seizoen 2011-2012 afscheid moesten nemen van de Meesterklasse. Toen wonnen wij in de laatste ronde van hun, dus ze konden zich nu revancheren. In verband met het halen van meesternormen was afgesproken dat Sebastian Siebrecht met wit tegen Edwin van Haastert zou spelen en Alexander Kabatianski met zwart tegen Rudy van Wessel.

Als eerste was Alexander Kabatianski klaar, Rudy van Wessel had remise nodig om zijn IM-norm veilig te stellen. Even voor de 20e zet werd er dan ook remise overeengekomen. Verder was er op de andere borden ook al enig teken van strijd te zien. Sebi had een klein plusje na de opening. Roeland speelde zijn geliefde Italiaans tegen Predrag Nikolic, maar daarnaast zat Merijn van Delft die al kort na de opening tegen een verloren stelling aan zat te kijken. In een 6 g3 Taimanov speelde Arthur Pijpers nu net de variant die Merijn die ochtend niet bekeken had. Snel daarna ging Merijn de fout in en moest hij tegen een reus van een vrijpion op d7 aankijken. Sjef speelde op bord 5 tegen Jan Sprenger, de Duitser die al jaren in Nederland speelt. Deze kwam met een Russische verdediging op de proppen. Sjef speelde vrij creatief met zetten als g4, waarna Jan zich genoodzaakt voelde om vrij vroeg remise aan te bieden. Uiteindelijk nam Sjef dit remiseaanbod aan, wat toch niet slecht is, aangezien Jan toch zo’n 2500 elo heeft.

De captain van ons team, Stefan Kuipers, mocht met zwart aantreden tegen Mark van der Werf. Van der Werf bood allemaal pionnetjes aan, in ruil waarvoor hij een enorm initiatief richting de zwarte koning kreeg. Stefan kon ook niet alle pionnen aannemen, omdat het anders te gevaarlijk werd. Uiteindelijk moest hij zijn pion voorsprong teruggeven, waarna er verdedigd moest worden. Op het bord ernaast speelde Nico Zwirs met wit tegen Jan Willem de Jong. Na een paar zetten ontstond er een stelling die beide spelers niet kenden. De Jong gebruikte echter veel meer tijd, wat er toch voor zorgde dat hij onder psychologische druk kwam te staan. Dit mondde uit in een vroeg remiseaanbod, wat afgeslagen werd. Omdat de stelling vrij complex was, probeerde De Jong de stelling te vereenvoudigen, wat wel ten koste ging van zijn stelling. Nico kreeg een klein plusje en kon nog lange tijd proberen er meer van te maken. Arthur van de Oudeweetering kreeg een b3-systeem voorgeschoteld door Michiel Bosman. Arthur gaf het loperpaar, maar in ruil daarvoor kreeg hij het centrum en wat ontwikkelingsvoorsprong. Wit stond alleen solide genoeg om snel een doorgang te vinden en nadat wit zijn ontwikkeling had voltooid, stond hij eigenlijk iets beter.

Op bord 9 speelde onze invaller Thomas Beerdsen tegen Stefan van Blitterswijk. Thomas was een week geleden Nederlands Kampioen t/m 16 jaar geworden en mocht nu laten zien wat dat waard was. In een 6 Tg1 Najdorf kreeg Thomas al gauw het betere van het spel, maar na wat onnauwkeurigheden verwaterde dat voordeel. Op bord 10 mocht Armen aantreden tegen de invaller van LSG, in de persoon van Gerrie Bloothoofd. In een Scheveninger trok Armen snel het initiatief naar zich toe en na een stukoffer van wit leek hij gewonnen te staan. Hij wikkelde af naar een eindspel met een gezonde pion meer, maar gaf wit wel gevaarlijke tegenkansen toen een paard de zwarte stelling in sloop.



Na een uur of drie spelen zag het er niet gunstig voor ons uit. BSG leek zijn wedstrijd te winnen, waarna wij zeker zouden degraderen. Dan kunnen we alleen een sportieve plicht vervullen door LSG te verslaan, maar ook dit zag er somber uit. Merijn had verloren van Arthur Pijpers, Roeland speelde een vrij makkelijke remise, en Stefan had ondertussen een kwaliteit verloren. Na nog een paar verwilderde pogingen om er nog wat van te maken, moest ook hij het bijltje erbij neerleggen. Thomas speelde een rommelige pot, maar haalde daar toch een remise uit. Ook Nico kwam net niet door de verdediging van zijn tegenstander heen, waarna ook zij remise overeenkwamen. Uiteindelijk won Armen wel zijn partij. Hij offerde een pion terug en kreeg een eindspel waarin zijn loperpaar in combinatie met een verre a-pion toch wat sterker was dan het paard en de loper van wit. Die verre vrijpion kostte wit uiteindelijk een stuk, waarna de strijd snel over was. Helaas was het toen ook al duidelijk dat Arthur het niet ging redden tegen Michiel Bosman en verloor ook hij. Sebi speelde nog steeds tegen Van Haastert, maar ook hier kwamen beide heren remise overeen. Van Haastert moest winnen om zijn GM-norm te halen, maar kwam niet in de buurt van winst. Tegenover het witte initiatief bouwde hij wel een gevaarlijke koningsaanval op, die toch vrij gevaarlijk was. Hierdoor gaf Sebi eeuwig schaak, waarna een 6-4 nederlaag een feit was.

Volgend jaar mogen we in de eerste klasse spelen en dan gaan we natuurlijk meteen weer terug promoveren. Het was dus een seizoen met veel dalen, maar toch waren er ook wat lichtpuntjes. De ‘broekies’ uit de basisopstelling scoorden beiden vrij goed. Met allebei een tpr net onder de 2400 lieten Armen en Nico zien dat ze toch goed mee kunnen draaien op dit niveau. Verder speelde niemand echt een topseizoen. Hopelijk kunnen de meesten hun vorm terugvinden volgend seizoen en kunnen we weer terug naar waar we thuishoren!

Dit was dan het laatste verslag van dit seizoen.
Tot volgend jaar!

't Andere verslag | foto's op Facebook | foto's op Google+ | partijen in pgn

Beelden ronde 8 KNSB-competitie

De Stentor bericht...

Eind goed, al goed

Nico Zwirs

Afgelopen zondag 22 april was de laatste speelronde van de Meesterklasse. We hadden zelfs een paar fans opgetrommeld voor deze wedstrijd. Kampioen werd Voerendaal. Wij eindigden op een keurige vierde plaats, dankzij een overwinning op LSG. LSG degradeerde zelfs door deze nederlaag, omdat BSG hen voorbijkwam.

Op bord 1 speelde Roeland Pruijssers tegen Mark van der Werf. Na een fout van Mark won Roeland via een tussenzet een pion. Daarna werd het een walk-over en domineerden de stukken en verbonden vrijpionnen van Roeland.

Op bord 2 speelde Merijn van Delft met zwart tegen Edwin van Haastert. Edwin offerde een stuk en dit bleek niet goed genoeg te zijn. Sterker nog, Merijn miste zelfs de winst. Maar vervolgens werd ook hier de vrede snel getekend.

Op bord 3 speelde Ilja Zaragatski tegen Rudy van Wessel. Van Wessel speelde een sterke partij tegen Ilja en hield onze sterke IM op remise.

Op bord 4 speelde Stefan Kuipers tegen Wim Heemskerk. Stefan kwam al snel in het voordeel en na zo’n vier uur spelen was dit omgezet in winst.

Op bord 5 speelde Sjef Rijnaards met de witte stukken tegen Michiel Bosman. In deze Spanjaard ging het lang gelijk op, maar Sjef kreeg na een uur of drie spelen toch een lekker plusje. Door een leuke wachtzet in tijdnood greep Bosman mis en was dit ons vierde punt.

Op bord 6 speelde Alexander Kabatianski tegen Arthur Pijpers. Arthur had zicht op een IM norm, maar moest daarvoor wel winnen. Het werd echter het tegenovergestelde en ondanks het openingsvoordeel van Arthur en de torenwinst, won Alexander door middel van zijn vrijpionnen op de derde rij.

Op bord 7 speelde ondergetekende met zwart tegen Eelke Wiersma. Wiersma verbeterde een oude partij van hem, waardoor ik snel minder kwam te staan. Na wat onnauwkeurigheden van Eelke stonden we weer gelijk. Vervolgens speelde ik het onnauwkeurig en kwam Eelke weer beter te staan. Dit herhaalde zich nog een paar keer, tot op de 40e zet de beslissende blunder uit mijn handen kwam en Wiersma won.

Op bord 8 speelde Arthur van de Oudeweetering met zwart tegen Jan-Willem de Jong. De Jong kreeg een plus uit de opening en rond het vierde uur werd dit omgezet in het volle punt.

Op bord 9 speelde ‘vliegende keep’ Tom Meurs tegen Raoul van Ketel. Tom speelde een puike partij en won. Daarmee was dit het winnende punt.

Op bord 10 speelde Hans Bouwer en Ivo Wantola tegen elkaar. Hans heeft altijd veel voor het schaken in Apeldoorn betekend en mocht nu zijn debuut maken tegen LSG. Hans verloor van Ivo, maar dat is geen ramp. Het elo-verschil was hier aanzienlijk en ik denk dat Hans met een goed gevoel terugkijkt op zijn debuut.

Tijd om de balans op te maken. De vierde plaats is een topprestatie, maar opvallend is dat wij van de drie teams boven ons gewonnen hebben. Zat er dan niet meer in? Ja, dat wel. In die wedstrijden hadden wij het geluk aan onze zijde, maar in de andere wedstrijden viel het kwartje net de verkeerde kant op. De eerste drie mogen naar de Europacup in Israël. Daar vallen wij net buiten, maar wellicht zegt een van de teams die boven ons zijn geëindigd af en kunnen wij alsnog naar Israël.

Tot slot zijn we met een grote groep uit eten geweest en hebben we er een leuke avond van gemaakt.

Meesterklasse, tot volgend jaar!